Waarom doorwerken vanzelfsprekend moet zijn

Amsterdam, 23 december 2025

In Nederland is stoppen met werken na het bereiken van de pensioenleeftijd vrijwel een automatisme. Het hoort erbij, lijkt het. Maar volgens vastgoedondernemer Cor van Zadelhoff (87) is dat idee hardnekkig én schadelijk. Niet alleen voor de economie, maar vooral voor mensen zelf.

“Ik vind het vanzelfsprekend om níet te stoppen met werken,” zegt hij. Niet uit noodzaak, benadrukt hij, maar uit overtuiging. Werk ziet hij niet als last, maar als een manier om betrokken te blijven bij de maatschappij en scherp te blijven als mens.

Achteruitgang door stilstand

De vergrijzing is al jaren onderwerp van debat, meestal in termen van zorgkosten en arbeidstekorten. Minder aandacht is er voor de vraag wat er gebeurt met mensen zelf wanneer zij abrupt stoppen met werken. Volgens Cor is dat een onderschat risico.

“Als je stopt met nadenken en meedoen, ga je sneller achteruit dan je denkt,” zegt hij. Structuur, uitdaging en sociale interactie verdwijnen vaak in één keer. “Dan zit je voor je het weet thuis, en wordt je wereld kleiner.”

Onderzoek ondersteunt die observatie: mentaal en fysiek actief blijven verkleint de kans op gezondheidsproblemen. Toch is het beleid er nog altijd op gericht om mensen zo snel mogelijk richting volledige uittreding te bewegen.

De ervaring die verdwijnt

Wat Cor vooral verbaast, is hoe makkelijk organisaties afscheid nemen van oudere werknemers. Mensen boven de zestig verdwijnen uit beeld, terwijl zij vaak over decennia aan kennis beschikken.

“Ervaring wordt structureel weggegooid, terwijl die goud waard is,” zegt hij. Volgens hem kunnen oudere professionals met minder inspanning vaak meer kwaliteit leveren. “Ouderen kunnen met minder energie hetzelfde, of zelfs meer, bereiken.”

Dat betekent niet dat jongeren minder belangrijk zijn, benadrukt hij. Integendeel. Maar zonder balans ontstaat een organisatie vol snelheid en weinig geheugen. “De combinatie van jong en oud is het sterkst. Die intergenerationele samenwerking benutten we nauwelijks.”

Werk als keuze, niet als dwang

Cor werkte nooit met geld als primaire drijfveer. Dat klinkt eenvoudig voor iemand die financieel onafhankelijk is, maar volgens hem ligt daar juist de denkfout. “Werk moet je hobby zijn. Dan word je er nooit moe van.”

Geld ziet hij vooral als middel. “Rijkdom is voor mij maar één ding: onafhankelijkheid.” De vrijheid om keuzes te maken, om werk te doen dat past bij je waarden en om verantwoordelijkheid te nemen voor wat je teruggeeft aan de samenleving. “Geld mag nooit het doel zijn, alleen een middel.”

De ongemakkelijke waarheid over ‘demotie’

Een van de gevoeligste onderwerpen die Cor aansnijdt, is demotie: bewust een stap terugdoen in functie of status. Voor veel mensen voelt dat als verlies, maar volgens hem is het juist een noodzakelijke correctie.

“Demotie is geen verlies; het is ruimte maken voor de volgende generatie,” zegt hij. In plaats van vast te houden aan positie en salaris zouden oudere werknemers vaker moeten overstappen naar adviserende of begeleidende rollen.

Dat vraagt ook iets van werkgevers. “HR moet dit gesprek jaren vóór pensioen al voeren,” stelt hij. Nu gebeurt het te laat, of helemaal niet. Daardoor ontstaat weerstand, teleurstelling en een abrupte breuk in plaats van een geleidelijke overgang.

Beleid dat ontmoedigt

Opvallend genoeg willen veel gepensioneerden best blijven werken, maar worden zij afgeremd door het systeem. Belastingen, toeslagen en regels maken doorwerken financieel onaantrekkelijk.

“Als werken na pensioen financieel nauwelijks loont, waarom zou je het dan doen?” vraagt Cor zich af. Hij pleit voor een fiscale herziening die arbeid na pensioen stimuleert in plaats van ontmoedigt. Niet als gunst, maar als investering in gezondheid, betrokkenheid en lagere zorgkosten op termijn.

Niet eindeloos groeien

Ook op organisatieniveau plaatst hij kanttekeningen bij het heilige geloof in groei. Groter is niet automatisch beter, zegt hij. “Wie alleen maar groter wil worden, verliest overzicht en kwaliteit.”

Volgens hem heeft elk bedrijf een optimale omvang. Wordt een organisatie te groot, dan verdwijnt verantwoordelijkheid en verslechtert communicatie. Soms is consolideren verstandiger dan uitbreiden.

Doorwerken als maatschappelijke keuze

Wat zou hij zeggen tegen iemand die nu met pensioen gaat en twijfelt? Zijn antwoord is helder: niet stoppen, maar veranderen.

“Zolang je het leuk vindt en toegevoegde waarde hebt, is stoppen onzin,” zegt hij. Dat betekent niet doorgaan op dezelfde manier, maar bewust kiezen voor een andere rol, een ander tempo, een andere bijdrage.

Ouder worden draait volgens Cor niet om achteruitgang, maar om verschuiving. Minder haast, meer inzicht. Minder bewijsdrang, meer betekenis. “Je moet blijven vragen: ben ik nog nuttig voor mijn omgeving?” Zolang het antwoord ja is, zou de deur naar werk niet dicht moeten gaan.